Login
BelgiŽ (Vlaanderen)

BLOG: Het Collectief Geheugen

22 februari

 

1978: Uriah Heep – Lady In Black

Wij kennen de Britse hardrockband Uriah Heep vooral van de rockclassic ‘Easy Livin’’. Precies 40 jaar geleden scoorden ze met het dan 7 jaar oude ‘Lady In Black’ een enorme hit in Duitsland. Met de single stonden ze er in de top 5 en hielden het niet minder dan 31 weken vol in de Duitse chart.

David Byron, de frontman van Uriah Heep, vond het nummer maar niks en weigerde om het in te zingen. Vandaar dat gitarist Ken Hensley, tevens de componist van ‘Lady In Black’ en medecomponist van ‘Easy Livin’’, het inzong. Het nummer gaat over een man die door een oorlogsgebied dwaalt en aan een soort van godin hulp vraagt om de vijand te vernietigen. De song wordt beschouwd als een van de meest poëtische songs van Uriah Heep. Hensley kreeg de inspiratie voor ‘Lady In Black’ na een gesprek met een geestelijke toen hij een depressieve periode doormaakte.

De originele versie van ‘Lady In Black’ staat op het album ‘Salisbury’ en werd 3 keer uitgebracht, in 1971, 1977 en 2008. Voor het nummer kreeg Uriah Heep de Golden Lion Award, het Duitse equivalent van de Grammy en de Brit Award.

Uriah Heep werd in 1969 opgericht door gitarist Mick Box. De band bestaat nog steeds, maar onderging talloze personeelswissels. O.a. John Wetton (Yes, Asia, …) maakte ooit deel uit van de groep, en zangers als David Coverdale en Ian Hunter deden ooit auditie om de in 1976 ontslagen David Byron op te volgen. Ken Hensley verliet Uriah Heep in 1980. David Byron overleed op 28 februari 1985 op 38-jarige leeftijd aan complicaties veroorzaakt door jarenlang alcoholmisbruik.

 


 

1982: Elaine Paige – If You Don’t Want My Love

In 1968 was Elaine Paige (°5 maart 1948 als Elaine Bickerstaff) op haar 20ste te zien en te horen in Hair. Ze kreeg op haar 14de de musicalmicrobe te pakken na het zien van West Side Story.

Nog in 1968 zong ze in de vocal group Colors Of Love. Zij namen toen de eerste, door Albert Hammond geschreven, versie van ‘I’m A Train’ op.

Tien jaar later speelde ze Eva Perón in Evita, waarvoor ze de Laurence Olivier Award ontving. Julie Covington, die de nummers in de studio inzong, had het aanbod om de rol in het theater te spelen afgeslagen. Elaine Paige was daarna ook te zien en te horen in Cats. Haar singleversie van ‘Memory’ werd een Britse top 5-hit.

In 1985 zong Elaine met Barbara Dickson 'I Know Him So Well' uit de musical Chess, de musical van Benny en Björn van ABBA. In de UK stonden ze 4 weken op n°1. Het is er nog steeds de succesvolste single ooit van een damesduo! Twee jaar voordien had ze al met de heren samengewerkt in hun eerste theaterproductie Abbacadabra. Later zou Whitney Houston ook nog samen met haar moeder Cissy Houston met ‘I Know Him So Well’ scoren.

In maart 1982 scoorde Elaine Paige enkel in Vlaanderen (n°13 in Nederland) een top 10-hit met 'If You Don't Want My Love', een nummer dat in 1978 mee geschreven werd door Phil Spector voor folk- en countryzanger John Prine, die het als eerste opnam.

Elaine Paige bleef de musicalsuccessen aan elkaar rijgen. Het leverde haar de bijnaam First Lady of British Musical Theatre op. In 2014 ondernam ze haar 40th Anniversary Tour, een afscheidstournee. In 2016 verzorgde ze een aantal concerten met muziek van o.a. Harry Nilsson, Randy Newman, Burt Bacharach, Leonard Cohen, Elton John, Sting en Lennon/McCartney.

 


 

1998: Madonna – Ray Of Light

Vandaag 20 jaar geleden werd ‘Ray Of Light’, het 7de studioalbum van Madonna, uitgebracht. Het was haar eerste echte langspeler in lange tijd, na het compilatiealbum ‘Something To Remember’ en de soundtrack van de film Evita (daar heb je ze weer) als tussendoortjes. Haar vorige volwaardige album ‘Bedtime Stories’ uit 1994 was erg succesvol in de VS, maar deed het in Europa, en met name Vlaanderen en Nederland, een stuk minder goed. Geen enkele van de singles werd een grote hit. In de Billboard Hot 100 werd daaruit ‘Take A Bow’ wel een n°1-hit.

Op ‘Ray Of Light’ houdt ze de samenwerking met r&b-producer Babyface en Patrick Leonard, na enkele ontgoochelende studiosessies, voor bekeken en gaat ze in zee met ambient/danceproducer William Orbit. Hij geeft ‘Ray Of Light’ een elektronisch dance- en techno-poptintje. De opnames verliepen niet van een leien dakje. Orbits hardware liet het regelmatig afweten, waardoor het project veel vertraging opliep.

Madonna is op dat moment tevens in de ban van de kabbala, een Hebreeuwse meditatietechniek, en het hindoeïsme en boeddhisme. Dit weerklinkt in veel van de nummers, vooral in de eerste single ‘Frozen’.

Van de muziekcritici krijgt Madonna de meest lovende recensies tot dan toe. Het album wordt meestal “avontuurlijk” en “bijzonder creatief” genoemd en ook Madonna’s zangkwaliteiten (verbeterd door de intensieve zanglessen die ze nam voor haar rol van Evita) worden geprezen. Zelfs academici buigen zich over ‘Ray Of Light’ om de invloed ervan op de popcultuur te onderzoeken.

Madonna staat met het album op n°1 in o.a. Vlaanderen (5 weken), Nederland, de UK, Scandinavië en Zuid-Europa. In de VS komt ze meteen op n°2 binnen, maar blijft er wel steken. Het is er dan de bestverkochte plaat voor een zangeres uit de geschiedenis.

Van ‘Ray Of Light’ worden 5 singles uitgebracht: ‘Frozen’, het titelnummer, ‘Drowned World/Substitute For Love’, ‘The Power Of Good-Bye’ en ‘Nothing Really Matters’. Voor ‘Ray Of Light’ krijgt Madonna 2 van de 4 Grammy’s, o.a. voor de door Jonas Åkerlund geregisseerde videoclip. Ze was 6 keer genomineerd. De single is een n°1-hit in Spanje en Schotland en een top 5-hit in de UK, de VS, Italië, Finland en Canada. In de Ultratop blijft hij op n°25 steken. ‘Ray Of Light’ wordt algemeen beschouwd als een van de beste singles/albums van de 90s.

 


 

Classic n°1 1972 (VS): Al Green – Let’s Stay Together

Al Green (°13 april 1946) groeide op in Michigan en begon al op zijn 10de, samen met zijn broers, gospelliedjes te zingen in The Green Brothers. Wanneer hij tijdens zijn tienerjaren fan wordt van Jackie Wilson, wordt hij door zijn diepreligieuze vader uit het huis gezet. Ook Wilson Pickett en Elvis Presley (“those hip-shaking boys”) noemde hij als inspiratiebron.

Na in de 60s in enkele groepjes te hebben gezeten, krijgt Al in 1969 een platencontract. Het debuutalbum ‘Green Is Blues’ is dat jaar een bescheiden succes. Op de opvolger ‘Al Green Gets Next To You’ (1971) staat met ‘Tired Of Bein’ Alone’ zijn eerste millionseller. Met het 3de ‘Let’s Stay Together’ vestigt Al Green zich voorgoed aan de top van de muziek. Het titelnummer staat in februari 1972 op n°1 in de Billboard Hot 100. Rolling Stone plaatste het nummer op de 6de plaats in zijn lijst van 500 beste songs aller tijden. ‘Let’s Stay Together’ zorgde eind 1983 voor een van de meest spectaculaire comebacks uit de popgeschiedenis, namelijk die van Tina Turner.

Al Green scoorde vervolgens nog enkele grote hits in de VS, o.a. ‘Here I Am (Come And Take Me)’, dat in 1990 werd gecoverd door UB40. In 1974 kwam er na een tragedie tijdelijk een einde aan zijn carrière als popzanger. Wanneer hij onder de douche staat, gooit zijn ex-vriendin Mary Woodson een bijtend zuur over zijn lichaam, waardoor hij tweedegraadsbrandwonden opliep. Woodson pleegt vervolgens zelfmoord. Hierna vormt religie de rode draad in Als leven en wordt hij predikant, Reverend Al Green. Hij neemt dan ook vooral gospelliedjes op.

In 1988 maakt hij zijn comeback in de popmuziek. Hij is dan samen met Annie Lennox te horen op de cover van ‘Put A Little Love In Your Heart’ uit de kerstfilm Scrooged. Enkele maanden later, in 1989, werkt hij samen met electro-producer/remixer Arthur Baker (Afrika Bambaataa, Freeez, New Order, Wally Jump Jr., …) op ‘The Message Is Love’.

In 2002 kreeg Al Green de Grammy Lifetime Achievement Award. In januari 2012 zong de Amerikaanse president Barack Obama een stuk uit ‘Let’s Stay Together’ tijdens een benefietavond waarop Al Green ook een van de optredende artiesten was. De dagen nadien steeg de platenverkoop van de zanger met 490%!

 

De Amerikaanse top 5 van 22 februari 1972

 

1     2     Al Green – Let’s Stay Together

2     1     Don McLean – American Pie

3     5     Nilsson – Without You

4     8     Climax – Precious And Few

5     6     Three Dog Night – Never Been To Spain

 

Denis
22/02/2018
21 februari

 

1977: Stevie Wonder – Sir Duke

Stevie Wonder wint op 20 februari 1977 vier Grammy Awards (uit 7 nominaties) voor zijn album ‘Songs In The Key Of Life’. De blinde zanger stond met de lp 14 weken op n°1 in de VS.

Stevies vorige albums ‘Talking Book’, ‘Innervisions’ en ‘Fulfillingness’ First Finale’ waren stuk voor stuk een groot succes. De laatste 2 waren goed voor Album Of The Year op de Grammy Awards. In 1976 had Paul Simon Stevie bedankt “om het vorige jaar geen plaat uit te brengen” zodat hij met zijn lp ‘Still Crazy After All These Years’ de hoofdvogel kon afschieten.

De Amerikaanse politiek (en vooral de Vietnamoorlog) bewogen Stevie er bijna toe om uit de muziek te stappen en te emigreren naar Ghana, maar Motown-baas Berry Gordy Jr. kon hem middels een contract voor 7 jaar en een carte blanche voor zijn volgende lp overhalen om te blijven.

Voor ‘Songs In The Key Of Life’ trok Wonder meer dan een jaar uit. In totaal werkten zo’n 130 mensen mee aan de opnames, waaronder Herbie Hancock, Minnie Riperton, Deniece Williams, George Benson en Michael Sembello, op dat moment zijn vaste gitarist.

Een week na de release kwam ‘Songs In The Key Of Life’ nieuw binnen op n°1 in de Billboard Album 200. Het was slechts de derde keer dat zoiets voorviel en de eerste keer dat een Amerikaans artiest dat klaarspeelde. De vorige twee albums waren beide van de Brit Elton John (‘Captain Fantastic & The Brown Dirt Cowboy’ en ‘Rock Of The Westies’). Enkel ‘Rumours’ van Fleetwood Mac verkocht beter in 1977.

Nooit stonden er meer hits op een Stevie Wonder-album dan op ‘Songs In The Key Of Life’. O.a. ‘I Wish’ (n°1), ‘Sir Duke’ (n°1), ‘As’ (succesvol gecoverd door George Michael & Mary J. Blige), ‘Pastime Paradise’ (de basis van Coolio’s ‘Gangsta Paradise’), ‘Another Star’ en ‘Isn’t She Lovely’ groeiden uit tot klassiekers.

‘Sir Duke’ is een ode aan jazzlegende Duke Ellington, die in 1974 was overleden. Ook Count Basie, Glenn Miller, Louis Armstrong en Ella Fitzgerald worden erin geëerd. ‘Sir Duke’ werd in mei 1977 Stevies 6de van 9 Amerikaanse n°1-hits. In Vlaanderen (n°22) en Nederland (n°19) was het eerder een bescheiden hit, maar in de UK (n°2), Noorwegen en de Duitstalige landen stond ‘Sir Duke’ hoog in de charts.

Met ‘Master Blaster (Jammin’)’ en ‘Happy Birthday’ nam Stevie ook nog tributes aan respectievelijk Bob Marley en Martin Luther King op.

Muziekblad Rolling Stone plaatste de plaat op n°57 in de lijst van 500 beste albums aller tijden. Stevie Wonder won in zijn carrière al 25 Grammy Awards en is samen met Frank Sinatra de enige artiest die 3x de Grammy voor beste album kreeg. Hij staat op n°6 in de top 100 van succesvolste artiesten die Billboard Magazine in 2013, ter gelegenheid van het 55-jarige bestaan van de singleschart, samenstelde.

 


 

1981: The Clash – Hitsville U.K.

In december 1980 was van The Clash het 4de album ‘Sandinista!’ uitgebracht. De band had zoveel inspiratie dat er genoeg materiaal was om 3 albums te vullen!

De punkrock maakte plaats voor een eclectische mix van rock, rockabilly, funk, reggae, dub en zelfs disco en gospel. Om de 3-dubbele lp betaalbaar te houden, gingen de bandleden akkoord met een kleiner aandeel in de royalty’s. De titel refereert aan de Sandinistas in Nicaragua en het catalogusnummer FSLN1 naar de afkorting van de Spaanse partij Frente Sandinista de Liberación Nacional.

Met de single ‘Hitsville U.K.’ bracht The Clash in februari 1981 een dikke middelvinger naar de “hitfabrieken” begin jaren 80 en Motown, dat weleens 'Hitsville USA' genoemd werd. De tekst staat bol van de sneren naar platenbonzen en vermeldt een reeks independent labels als Rough Trade en Factory.

‘Hitsville UK’ werd geen hit, in tegenstelling tot de opvolger ‘The Magnificent Seven’, die 4 maanden later in de Vlaamse, Nederlandse en Britse top 30 staat.

Ellen Foley, destijds het vriendinnetje van zanger/gitarist Mick Jones, is de vrouwelijke stem op dit nummer.

 


 

2003: Liam Lynch – United States Of Whatever

Liam Lynch (°5 september 1970 als William Patrick Niederst) is eigenlijk regisseur en maakte clips voor o.a. Queens Of The Stone Age, Eagles Of Death Metal, Foo Fighters en No Doubt.

Hij regisseerde ook de film Pick Of Destiny met Tenacious D, voor wie hij tevens de clip voor ‘Tribute’ inblikte, en schreef muziek voor School Of Rock.

Liam schreef 'United States Of Whatever' voor de MTV-reeks Sifl And Olly, maar wanneer de reeks gecanceld wordt, brengt hij het zelf op een sampler-cd uit. Het werd precies 15 jaar geleden een Britse en Australische top 10-hit.

Het nummer was een tijd de kortste single uit de geschiedenis van de Britse hitlijsten. In 2007 stonden het nog kortere ‘Spider Pig’ van Hans Zimmer en enkele weken later ‘The Ladies’ Bras’ van Jonny Trunk & Wisbey (n°27) in de chart. Deze laatste houdt het record met een lengte van amper 36 seconden. Liam Lynch scoorde wel de kortste Britse top 10-hit ooit.

‘United States Of Whatever’ bleef in Vlaanderen in de tiplijst steken, maar kreeg wel veel airplay.

Vorig jaar verscheen ‘The Whole Damn Thing’, het 10de album van Liam Lynch.

 


 

Classic n°1 1981 (VS): Dolly Parton – 9 To 5

Dolly Parton (°19 januari 1946) schreef als tiener al tientallen nummers die werden opgenomen door o.a. Hank Williams en Skeeter Davis. ‘Just Because I’m A Woman’ was in 1967 haar eerste hitsingle. Dat jaar startte ook haar samenwerking met haar mentor Porter Wagoner.

In de 70s scoorde ze de ene countryhit na de andere. O.a. ‘Joshua’, ‘Jolene’ en ‘I Will Always Love You’ werden n°1-hits in de Billboard Country Chart. Elvis Presley wou dit laatste nummer coveren, maar wanneer Colonel Parker eist dat dan automatisch de helft van de royalty’s voor rekening van Elvis zou zijn, weigert Dolly toestemming te geven. Een gouden zet, want ‘I Will Always Love You’ wordt zowat haar pensioenliedje. Het is een mooi voorbeeld van het zakelijk inzicht van de zangeres, die enkele jaren later met Dollywood haar eigen pretpark opent. Af en toe zit ze hier overigens, tot vreugde van de fans, zelf aan de kassa!

Met ‘Here You Come Again’ had ze in 1977 haar eerste echte hit in de Billboard Hot 100 (n°20) te pakken. Ze wint er ook haar eerste Grammy Award mee. Het is het begin van het fenomeen Dolly Parton. In 1980 maakt ze naast Jane Fonda en Lily Tomlin haar acteerdebuut in de komedie 9 To 5. De film brengt het 10-voudige van het budget op en is in de VS een van de 20 succesvolste komedies aan de box office. In 1983 kreeg de film een tv-versie die 5 seizoenen liep en in 2009 opende de gelijknamige musical op Broadway.

Voor het nummer ‘9 To 5’ werd Dolly genomineerd voor een Oscar en 4 Grammy Awards, waarvan ze er 2 kon verzilveren. De single staat vanaf 21 februari 1981 gedurende 2 opeenvolgende weken op n°1 in de Billboard Hot 100. Met ‘9 to 5 And Odd Jobs’ wordt een heel album rond de hit uitgebracht.

Enkele maanden voordien had de Schotse zangeres Sheena Easton in de UK een nummer met dezelfde titel uitgebracht en er een Britse top 3-hit mee gescoord. Wanneer er een Amerikaanse release volgt, wordt de titel aangepast in ‘Morning Train (Nine To Five)’ om verwarring te vermijden. Sheena scoort er enkele maanden na Dolly ook een Amerikaanse n°1-hit mee.

‘9 to 5’ wordt in de Britse chart merkwaardig genoeg geen grote hit (n°47), maar doet het in Europa wel goed in o.a. Oostenrijk en Zweden. In de Ultratop (n°5) is het in mei 1981 Dolly’s eerste top 10-hit.

In 1983 speelt Dolly Parton naast Burt Reynolds in The Best Little Whorehouse In Texas opnieuw een hoofdrol. Hiervoor wordt ‘I Will Always Love You’ onder het stof vandaan gehaald, dat de volgende grote hit wordt voor de zangeres in Vlaanderen en Nederland. Tien jaar later wordt het in de versie van Whitney Houston, die het opnam voor de soundtrack van The Bodyguard, een van de bestverkochte singles aller tijden.

De laatste jaren werkte Dolly o.a. samen met Ke$ha en haar petekind Miley Cyrus.

 

De Amerikaanse top 5 van 21 februari 1981

 

1     2     Dolly Parton – 9 To 5

2     3     Eddie Rabbitt – I Love A Rainy Night

3     1     Kool & The Gang – Celebration

4     6     John Lennon – Woman

5     4     Blondie – The Tide Is High

 

Denis
21/02/2018
meer laden
BelgiŽ (WalloniŽ) AustraliŽ Denemarken Duitsland Finland Frankrijk ItaliŽ Nederland Nieuw-Zeeland Noorwegen Oostenrijk Portugal Spanje Zweden Zwitserland
franŃaisenglish
LOGIN
PASWOORD
Paswoord vergeten?